Deprecated: Hook custom_css_loaded is deprecated since version jetpack-13.5! Use WordPress Custom CSS instead. Jetpack artık Özel CSS'i desteklemiyor. Özel stilleri sitenize nasıl uygulayacağınızı öğrenmek için WordPress.org belgelerini okuyun: https://wordpress.org/documentation/article/styles-overview/#applying-custom-css in /var/www/wp-includes/functions.php on line 6078
İMRALI YARI AÇIK  CEZAEVİ NOTLARI (KEPAZE!) – PÜLÜMÜR HABER

SITKI AY

(EMEKLİ ÖĞRETMEN)

1973 yılında görevli olduğum İmralı Yarı Açık Cezaevinde  çalışmalar 08.00-18.00 saatlerinde yapılırdı. Akşam saat 20.00’de sayımları yapılan hükümlülerin koğuş kapıları kapanır, yaz akşamları ve gecelerine hasret kalırlardı. Benim çalışma zamanım, Pazar günü dışında,  her gün 18.00-20.00 saatlerindeydi.  

Öğrencilerim, dinlenmeden sınıfa gelirlerdi. Derse başlama saatinin 16.00’ya alınması için  Cezaevi Müdürlüğüne yazılı başvuruda bulundum. Cezaevi Müdürü (Mümessili) Savcı Cahit Özdikiş’ti.  Başvuruma cevap vermeyen müdür, “Bu  öğretmen  değişik bir kişiliğe sahip. Ne yapmak istiyor,   anlayamıyorum,” demiş. 

Müdür Bey’in tespiti doğruydu! 

Bu tespit ilk değildi.  

Adada futbol, voleybol maçları yapılırdı. 

İmralı Cezaevi Öğretmeni ve İmralıspor sorumlusu Sıtkı Ay (ceketli), oyuncularla bir arada, 1973.

Maçlar ilgiyle izlenirdi. Fotoğraftaki  takım,  konuk takıma karşı yenildi. Kaptan ceza aldığından,  takımdaki oyuncu sayısı,  11’den  10’a düşmüş, ama ben dâhil, kimse farkına varamamış! Gülhane Parkı’ndaki Ceviz Ağacı misali. Ceza, işin kolayıydı. Takım kaptanlığı benim kararım üzerine değiştirildi.

Cezaevinde, Nöbetçi Amirliği görevi vardı. Bu görevi,  haftada iki gün ben  yürütüyordum.  Ada cezaevinde sorumluluğu ağır  bir görevi içeriyordu. Erzak deposu içler acısı durumdaydı,  çevreye  yayılan kokular  bile durumu anlamaya yeterliydi.

İmralı’da kalan hükümlüler işe giderken.

 220 UYUŞTURUCU BAĞIMLISI!

Adadaki hamam kapalıydı. Hükümlüler çamaşır ve  beden temizliğini  deniz suyuyla yapardı.  İstanbul’dan,  adaya gidiş-gelişler,   Pazartesi ve  Perşembe günleri   vapurla yapılmaktaydı. Ziyaretçiler çok sıkı kontrole tabi tutulurdu. Buna rağmen uyuşturucu maddeler adadan eksik olmazdı. Hükümlülerin sicilinden,  220 uyuşturucu bağımlısının olduğu anlaşılıyordu. Bu uyuşturucu pazarının kimler tarafından yönetildiğini anlamak,  mümkün değildi.  Karşılıklı ithamlar yapıldığı hâlde değişen bir şey olmazdı.

Öğretmen Sıtkı Ay, Türkiye’nin siyasal ve toplumsal çalkantılarına tanıklık etti.

CİNAYET HÜKÜMLÜLERİ, ÖZEL KORUMAYDI

İmralı’da  görev yapan personelin özel  korumaları vardı. Müdürlüğün korumaları Kürt  kökenli hükümlülerden ibaretti. Hepsi cinayetten hüküm giymişti.  Koruma görevi yapanlara takılır, bunun, ‘kuzuyu kurda emanet etmek’ olduğunu söylerdim.   Benim koruma görevlim, “Hocam, adada, mahkûmlar ayaklanma yapsa, senin dışında hiçbir personelin can güvenliği yoktur.”  derdi.

KIZ KAÇIRAN HALİL, KÖYÜ YAKMIŞ!

Cezaevi personeline hizmet eden hükümlüler vardı. Bunlardan biri de Halil’di. Oda hizmetçisi Halil, Bolu’nun Mengen ilçesindendi.  Okuma yazma bilmiyordu. Halil’e özel çaba gösterdiğim hâlde sonuç değişmedi. Suçu kız kaçırmak.

Sevdiğini kaçıran Halil, köyde yangın çıkarmış.  Evler tutuşmaya başladığında, Halil, kızla birlikte  ormana kaçmış.

Yaklaşık bir hafta ormanda saklanmışlar.  Kızın, babasının evinin yandığından haberi yokmuş.  Evlerinin  yandığını öğrenince Halil’den şikâyetçi olmuş. Kız, kaçırıldığı için değil,  babasının  evi yandığı için şikâyette bulunmuş. Halil, yangına neden olduğu için 12 yıl ceza almıştı.

Çok saf birisiydi, Halil. Benimle konuştuğunda hep aynı sözleri tekrar ederdi:

“Hocam, sen okumuş birisin, benim yerimde sen olsaydın kızı kaçırır mıydın?” 

Ben de genelde benzer ifadelerle karşılık verirdim:

 “Yo!  Halil, beni kendine suç ortağı yapma, üzülürüm.”

TEK KİŞİLİK BARAKADA BİR AMERİKALI

Cezaevinde  bir de  Amerikan vatandaşı  vardı. Mühendis  Kempstr adındaki  sürpriz hükümlü,  uyuşturucu  kullanımı ve ticaretinden dolayı  ceza almıştı.  Kız arkadaşı da kapalı cezaevinde tutukluydu. Amerikalı kendine ayrılan bir barakada yalnız kalıyordu. Elektrik Mühendisi Kempstr,  jeneratörden  sorumluydu.   Bir hükümlü yardımcısı vardı.  Ortalıkta dolaşmazdı. Amerikalıya, “Sayın Kepaze” diyerek hitap ederdim. Kepaze kelimesinin anlamını bilmediğinden, elleriyle karşılık verir, sanırım memnuniyetini bildirirdi.   

(Pülümür Haber, 13 Mayıs 2024)

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir