(Pülümür Haber)
Pülümür’ün yaşayan belleği, yazar ve kanaat önderi Pir Ahmet Dikme, 88. yaşını kutluyor. Pülümür’ün zorlu coğrafyasından Avrupa’ya uzanan, hamallıktan dernek başkanlığına ve yazarlığa evrilen bu koca çınar, yeni yaşına girerken dostluk ve umut mesajı verdi.
Pülümür’ün Üretken Kalemi ve Asırlık Çınarı: Pir Ahmet Dikme 88 Yaşında
Pülümür’ün Çatalyaka (Denzek) köyü Göl mezrasında, 17 Kasım 1937’de dünyaya gözlerini açan Pir Ahmet Dikme, geride bıraktığı 88 yıla sayısız anı, mücadele ve eser sığdırdı. Kalmemesır Ocağı’nın dergâhında doğan ve Derviş Ali Dikme ile Emine Dikme’nin 11 çocuğundan biri olan Dikme, yaş günü dolayısıyla yayımladığı mesajda duygusal ifadelere yer verdi.
“Doğum Günü, Dostların Birbirini Hatırlamasıdır”
89. yaşam yılına adım atarken sevenlerine seslenen Dikme, doğum gününü şu sözlerle tanımladı:
“Doğum günü kutlaması, bir yönüyle yaşanılan kötü günlerin geride bırakılıp, iyi günlere umutla girilmesi, diğer yönüyle ömürden bir yıl daha harcanmasıdır. En güzel yanıysa, doğum günü nedeniyle dostların birbirlerini hatırlaması ve birbirlerinin mutluluğuna ortak olmasıdır. 88 yaşam yılımı geride bırakıp, 89. yaşam yılıma başlamam nedeniyle doğum günümü kutlayan bütün akraba, dost ve arkadaşlarıma teşekkür ediyor, sağlık ve esenlikler diliyorum.”
Karlı Yollardan Okuma Tutkusuna
Pir Ahmet Dikme’nin yaşamı, Pülümür’ün zorlu coğrafyasında başladı. Su kaynaklarının kıt olduğu, köylülerin kar suyuyla idare ettiği yıllarda çocukluğunu geçiren Dikme, 1947 yılında Gökçekonak İlkokulunda eğitime başladı. Okula giden az sayıdaki çocuktan biriydi. Kışın karı yararak, büyüklerin ayak izlerine basarak okula ulaşan Dikme, amcasının oğlu Cemal Dikme’nin “Yerde bulduğun bir kâğıdı bile okumadan atma” nasihatini hayatı boyunca rehber edindi.
Tahta Bavulla Başlayan Gurbet Hikâyesi
1954 yılının Kasım ayında, henüz 17 yaşındayken elinde tahta bavulu, içinde annesinin pişirdiği pesare ve bir gömleğiyle İstanbul yoluna düştü. Kırmızıköprü’den Mutu’ya yürüyerek, oradan kara trenle süren iki günlük yolculuğun ardından Haydarpaşa’ya vardı.
İstanbul, onun için “muratlar kapısı”ydı ancak hayat kolay değildi. Unkapanı Hali’nden Hasıriskelesi’ne kadar tam 13 yıl boyunca hamallık yaptı. Sırtında küfelerle İstanbul’un yükünü taşıyan Dikme, 1967 yılında işçi göçüyle önce Avusturya’ya, ardından maceralı bir sınır geçişiyle Almanya’ya gitti. Almanya’da inşaatlardan Porsche fabrikasına kadar pek çok alanda çalıştı ve 1988 yılında emekli oldu.
Cemiyet İnsanlığı ve Yazarlık Yılları
Almanya’daki yaşamı sadece işçilikle sınırlı kalmadı. 1994 yılında Stuttgart Alevi Derneği Başkanı seçilen Dikme, derneği kurumsal ve maddi açıdan güçlendiren önemli çalışmalara imza attı. Toplumsal olaylara duyarlılığı ve “gruplar üstü” duruşuyla tanındı.
Okuma tutkusunu yazma eylemine dönüştüren Dikme; Haykırıp Duyuramadıklarım, Dersim Karanlığını Aydınlatalım, Aklın ve Bilimin Işığında Din gibi kitaplara imza attı. Güçlü belleği ve akıcı Türkçesiyle kaleme aldığı eserlerinde toplumsal belleği canlı tutmaya çalıştı. 1999 yılında tanıştığı bilgisayarı aktif olarak kullanan Dikme, sosyal medya üzerinden düşüncelerini paylaşmaya devam ediyor.
68 Yıllık Hayat Arkadaşlığı
14 Kasım 1957’de hayatını birleştirdiği Emine Hanım ile 68. yılını dolduran Pir Ahmet Dikme, evlat acısı da dahil olmak üzere hayatın tüm yükünü eşiyle birlikte omuzladı. Yaz aylarını memleketi Pülümür Kırmızıköprü’de geçiren, elinden kitabını düşürmeyen ve üretmekten vazgeçmeyen Pir Ahmet Dikme, “Türkçe özürlü diplomalıların” olduğu bir çağda, duru Türkçesi ve entelektüel birikimiyle genç kuşaklara örnek olmaya devam ediyor.
(Pülümür Haber, 21 Kasım 2025)
Kaynak:
