NİMET CANPOLAT
Bir Çocuğun Annesine Verdiği Söz
Bugün annemin doğum günü…
Takvim, onun bu dünyaya gelişini gösteriyor.
Ama aynı takvim bana birkaç gün sonra, 4 Ağustos’u da hatırlatıyor.
Bu yıl, onun aramızdan ayrılışının ilk yılı…
İnsan bazı tarihlerden kaçamıyor.
Çünkü bazı günler takvimde yazmıyor; insanın yüreğine kazınıyor.
Bir tarafta “İyi ki doğdun.” demek isteyen bir evlat…
Diğer tarafta, “Seni çok özledim.” diyen aynı yürek…
Hayat bazen en büyük sevinçle en büyük hüznü aynı sayfaya yazıyor.
…
Bugün geriye dönüp baktığımda, annemin bana veremediği sevgiden çok, onun taşıdığı yükü görüyorum.
Dört yaşında sürgün edilmiş bir çocuğun…
Yedi yaşında babasını kaybetmiş bir yetimin…
Genç yaşta yedi çocukla dul kalmış bir annenin…
Sevgisini göstermeyi öğrenememiş olmasına artık kızamıyorum.
Çünkü bazı insanlar sevgisiz değildir.
Sadece sevgiyi göstermeye ömürleri yetmez.
…
Bugün telefonumu elime aldığımda, bazen hiç ummadığım bir anda fotoğrafın çıkıyor karşıma.
Yüzündeki o yorgun ama vakur ifade…
O tanıdık bakış…
Sanki bana hâlâ, “Ben buradayım.” diyorsun.
O an zaman duruyor.
Kalbim, ölümün sadece bedeni aldığını; sevgiyi alamadığını yeniden hatırlıyor.
Ben seni affettim anne.
Belki bunu en çok kendim için yaptım.
Çünkü affetmek, geçmişi değiştirmiyor ama insanın kalbindeki yükü hafifletiyor.
Bugün doğum günün…
Ve birkaç gün sonra, 4 Ağustos…
İlk ölüm yıl dönümün.
Seni yine aynı özlemle anacağım.
Ve çocukken sobanın başında kendime verdiğim sözü bir kez daha hatırlayacağım.
Ben o sözü tuttum anne…
Şimdi geriye sadece hasret kaldı.
Kabrini cennet bahçelerinden bir bahçe eylesin.
Doğum günün kutlu olsun…
Ve ruhun, daima nurlar içinde olsun.
